همایون رهبران در گفتگو با خبرنگار بازتاب بروجرد اظهار داشت: ورود اسلام‌آباد به یکی از مهم‌ترین چالش‌های منطقه‌ای و جهانی می‌تواند اعتبار بین‌المللی این کشور را افزایش دهد و جایگاه آن را به‌عنوان بازیگری مؤثر در تحولات منطقه ارتقا ببخشد.
وی افزود: پاکستان از یک سو به دنبال حفظ روابط خود با آمریکاست و از سوی دیگر، به دلیل همسایگی با ایران و برخورداری از پیوندهای اقتصادی، فرهنگی و تاریخی با جمهوری اسلامی نمی‌تواند منافع ناشی از ارتباط با تهران را نادیده بگیرد. لذا اگر اسلام‌آباد بتواند نقش خود را به‌درستی ایفا کند امکان بهره‌مندی از منافع سیاسی و اقتصادی این روابط را خواهد داشت.
استاد دانشگاه بروجرد بیان کرد: آنچه در درجه نخست جهت‌گیری سیاست خارجی کشورهای مستقل را مشخص می‌کند،ک منافع ملی است اما در کنار این عامل قدرت بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای نیز بر محاسبات و تصمیم‌گیری‌های آنان تأثیر می‌گذارد.
همایون رهبران اضافه کرد : پاکستان قدرت جمهوری اسلامی ایران کشورهای منطقه و آمریکا را در محاسبات خود در نظر می‌گیرد و بر اساس ارزیابی خود از توازن قوا سیاست خارجی‌اش را تنظیم می‌کند. لذا هرچه ایران بتواند اقتدار خود را در عرصه دیپلماسی و میدان نشان دهد این موضوع بر محاسبات سایر بازیگران نیز تأثیر خواهد گذاشت.
وی با اشاره به معاهده مکه و عدم شرکت پاکستان در جنگ عربستان افزود: ورود مستقیم به یک منازعه می‌تواند با منافع ملی کشورها در تضاد قرار گیرد به همین دلیل دولت‌ها معمولاً تلاش می‌کنند میان تعهدات خود و هزینه‌های احتمالی اقداماتشان توازن برقرار کنند.
استاد دانشگاه بروجرد تصریح کرد: سیاست پاکستان تنها تحت تأثیر روابط دوجانبه با آمریکا نیست بلکه تحولات مربوط به جمهوری اسلامی ایران و جریان‌های همسو با آن در منطقه از جمله در عراق، یمن و لبنان نیز در محاسبات اسلام‌آباد اثرگذار است.
رهبران افزود: دو کشور از ظرفیت‌های قابل‌توجهی برای گسترش روابط برخوردار هستند و مرز مشترک پیوندهای فرهنگی و زمینه‌های همکاری اقتصادی می‌تواند بستر مناسبی برای توسعه مناسبات دوجانبه فراهم کند چراکه استفاده مؤثر از این ظرفیت‌ها به رویکرد و تصمیم‌های سیاستمداران دو کشور بستگی دارد.
وی عنوان کرد: اسلام‌آباد تلاش می‌کند روابط خود را با جمهوری اسلامی ایران حفظ کند اما هم‌زمان ارتباطاتش با قدرت‌های فرامنطقه‌ای از جمله آمریکا را ادامه دهد. این رویکرد می‌تواند نقش میانجی را با چالش مواجه کند زیرا میانجیگری مؤثر به برخورداری از اعتبار و حفظ بی‌طرفی در روند مذاکرات نیاز دارد.
استاد دانشگاه بروجرد تصریح کرد: رفتار پاکستان در برخی مقاطع نشانه‌هایی از تمایل بیشتر به سمت آمریکا داشته است بااین‌حال اسلام‌آباد نسبت به پیامدهای فاصله گرفتن کامل از تهران نیز ملاحظاتی دارد. لذا چگونگی رفتار پاکستان در ادامه مسیر می‌تواند بر میزان اعتماد طرف‌های درگیر به نقش میانجیگری آن تأثیر بگذارد.
وی بیان کرد : راهبرد اصلی جمهوری اسلامی ایران باید بر حفظ حسن همجواری توسعه روابط دوستانه و کاهش تنش متمرکز باشد چراکه هر اقدامی که به افزایش اختلاف میان تهران و اسلام‌آباد منجر شود می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری چالش‌های تازه در منطقه شود.
رهبران اضافه کرد: دشمنان ایران از افزایش تنش میان تهران و اسلام‌آباد استقبال می‌کنند لذا گسترش اختلافات در جبهه شرقی می‌تواند فشارهای بیشتری بر کشور وارد کند. ازاین‌رو مدیریت اختلافات و جلوگیری از باز شدن جبهه‌های جدید تنش در شرایط حساس منطقه‌ای اهمیت دارد.
استاد دانشگاه بروجرد گفت: قطع رابطه با همسایگان لزوماً راهکار مناسبی برای مواجهه با اختلافات نیست بلکه باید تا حد امکان از ظرفیت دیپلماسی برای مهار تنش‌ها استفاده کرد.
رهبران تأکید کرد: امروز اگر رفتار یک کشور به‌گونه‌ای تغییر کند که منافع و امنیت ایران را به‌طور جدی تحت تأثیر قرار دهد، واکنش تهران نیز متناسب با شرایط و رفتار طرف مقابل تنظیم می‌شود.
وی تصریح کرد: رعایت سه اصل سیاست خارجی در تعامل با میانجی‌ها و در روند مذاکرات می‌تواند مانع از سوءاستفاده احتمالی بازیگران خارجی شود.
استاد دانشگاه بروجرد عنوان کرد: اگر قرار است مذاکره‌ای انجام شود، باید از موضع اقتدار و با توجه به منافع ملی باشد. هرگونه نشانه ضعف در روند مذاکرات می‌تواند محاسبات طرف مقابل را تغییر دهد و زمینه را برای افزایش مطالبات یا فشارهای بیشتر فراهم کند.
